سرکه سیب

سرکه سیب معمولی

در موقع تخمير، سيب به سركه مبدل مى‏ شود و خاصيت غذايى خود را از دست نمى ‏دهد، فقط قندش به ترشى تبديل مى‏ گردد و در آن پتاسيم، كلر، سديم، منيزيم، آهك، گوگرد، آهن، فلوئور، سيليسيوم و … وجود دارد. سركه‏ سيب‏ قاتل ميكروب‏هاى روده‏اى است.

در آزمايشگاه فيزيولژى‏c .n .r .s ، فرانسه، سيب را به ‏طور مصنوعى بدون استفاده از درخت سيب، در لوله‏ هاى آزمايش كشت كرده و تكثير مى‏نمايند. ابتدا قطعه كوچكى از سيب را در لوله آزمايش كه محتوى يك نوع تركيب شيميايى مغذّى به نام ژلوزgelose است قرار مى‏ دهند. پس از اندك مدتى بافتهاى سيب نموّ كرده، تمام لوله را پر مى‏ كند و بدين ترتيب باز آن را قطعه قطعه كرده، قطعات بزرگترى به دست مى ‏آورند.

سيب با تركيباتى كه دارد، هم مغذّى اعصاب است. و هم عضلات و خوردنش براى دردهاى مفاصل، رماتيسم، كبد، نقرس، تبخال، چاقى و امراض ريوى مفيد مى‏باشد.

امام صادق عليه السلام فرمود: سركه و زيتون از غذاى پيامبران مرسل است. باز حضرت صلى الله عليه و آله فرمود: خوب خورشتى است سركه، زهره صفرا را مى‏ شكند. و فرمود: لقمه را درون سركه بردن و خوردن شهوت را مى ‏برد.

امام صادق عليه السلام فرمود: محبوبترين چيزى بر رسول اللّه كه لقمه را درون آن فروبرند سركه، و محبوبترين سبزي ها نزد آن حضرت حوك (باذروج) بود.

رسول خدا صلى الله عليه و آله سركه را تمجيد فرمود.

امام صادق عليه السلام فرمود: سركه عقل را محكم مى‏ كند.

باز فرمود: مادر غذا ابتدا به سركه ميل مى‏ نماييم، چنانكه ديگران نمك را ابتدا ميل مى‏ كنند.

عمرو بن بزيع گويد: وارد منزل امام باقر عليه السلام شدم كه سركه و روغن زيتون مى‏ خورد. در ظرفى سياه كه در وسطش قل هو اللّه احد نوشته شده. فرمود: ابن بزيع نزديك بيا و نزديك رفتم. با حضرت خوردم سپس چند جرعه آب خورد و باقى را به من داد و خوردم.

سرکه سیب معمولی