زعفران

فارسى: زعفران، كركيماس، نجوان، زرد.

عربى: خناه، هنيقان، شعور صقاليه، حلوق، رهقان، ريهقان.

يونانى: قروقس، قروقوس، قروتوس، قرقيونوس، قيوقوس.

سانسكريت: كاشميرج، كنكم، باهليك، شونتاهوئى، كسماتك.

انگليسى:SAFFRON

لاتينى:CROCUS

لاتينى:CROCUS SATIVVS

بوته زعفران تقريبا به اندازه 20 سانتى‏متر يا كمتر رشد مى‏ كند. برگ آن مانند ياسمين و بيخ آن مانند پياز نرگس مى‏ ماند. گل آن در رنگ و شكل مانند گل سورنجان است.

داخل گل تارهاى زرد مايل به سرخى دارد، آن را زعفران مى ‏گويند.

زعفران گياهى است پايا و بصلى از تيره زنبقي ها، داراى ساقه زيرزمينى كه از دو پياز خارج مى‏ شوند. پيازهاى آن سخت و مدور و گوشت دار و پوشيده از غشاءهاى نازك و قهوه‏اى رنگ است. قسمت مورد استفاده اين گياه ناحيه انتهايى خامه و كلاله آن است كه به نام زعفران خريد و فروش مى‏ شود. بوى زعفران قوى و معطر و طعمش تلخ و كمى تند است.

زعفران داراى يك روغن مايع فرّار و ماده رنگينى است كه تارهاى پيچيده آن رنگ نارنجى دارد. و داراى خواص نيروبخش، قاعده ‏آور، محرك باه، مقوى اعضاء و اعصاب، مدر بول و حيض، مسقط جنين و براى معده و لثه و سينه خوب است و مسكن درد دندان است. دم‏كرده 15 گرم آن در يك ليتر آب در معالجات اختلال قاعدگى آثار مهمى دارد. زعفران درد كمر و تشنج و سرفه، هيسترى، درد معده را از بين مى‏ برد و ادرار و عرق بدن را خارج مى ‏سازد. ولى زنهاى حامله بايد از آن پرهيز كنند.

زعفران اسم عربى است و به سريانى كركم، در انگليسى بناقران و به هندى كيسر و كم‏كم و كنگم و كنكون مى‏ گويند و آن تارهايى است شبيه به عصفر و بسيار خوشبو و زرد تيره رنگ مايل به سرخى كه از اندرون گلى ظاهر مى‏ شود.

خواص درمانى: 1- آن را بخوريد، تحريكات دماغى را كم مى‏ كند. خروج ادرار و تعريق پوست را زياد مى‏ نمايد. خون را غنى مى ‏كند و جريان آن را تسهيل و تسريع مى‏ نمايد، براى بيرون ريختن دانه ‏هاى سرخك مفيد است. دردهاى معده و عصبى، تشنج و سرفه ‏هاى تشنجى و هيسترى را درمان مى‏ كند. اخلاط بلغمى مغز و دستگاه عصبى را دفع مى‏ نمايد، قلب را تقويت مى‏ كند.

2- خوردن آن مخلوط با عسل مهيج سلسله پى‏هان است، نشاط و خنده ايجاد مى‏ كند، براى خرد كردن سنگ مثانه مفيد است.